Klasyfikacja recesji dziąseł Millera

   Klasyfikacja recesji Millera  jest powszechnie stosowanym podziałem recesji dziąseł. Dzieli ona recesje na 4 klasy ze względu na ubytek tkanek i możliwość jego pokrycia metodami chirurgicznymi.

   Klasa I - brzeg recesji nie dochodzi do granicy śluzówkowo-dziąsłowej, przestrzenie międzyzębowe  w pełni zachowane (bez utraty tkanek miękkich i kości). Pokrycie chirurgiczne możliwe w 100%.

Klasa II- recesja dochodzi do granicy śluzówkowo-dziąsłowej lub ją przekracza, przestrzenie międzyzebowe bez ubytku. Możliwość pokrycia metodami chirurgicznymi 100%.

Klasa III- recesja podobnie jak w klasie II dochodzi lub przekracza granicę śluzówkowo dziąsłową ale w tym wypadku stopień zaawansowania zmian jest większy i dochodzi do utraty tkanek miękkich i kości w przestrzeniach miedzyzębowcy lub ząb jest położony nieprawidłowo. Możliwe tylko częściowe pokrycie takiej recesji.

Klasa IV- brzeg recesji przebiega jak w klasie II i III, utrata tkanek w przestrzeni międzyzębowej w takim stopniu, że brzeg pozostałych tkanek znajduje się poniżej poziomu recesji dodatkowo zęby położone nieprawidłowo. Pokrycie w tym przypadku jest niemożliwe.

Klasyfikacja przyczepu wędzidełek wg Placka

Wędzidełka są tworami błony śluzowej wyścielającej jamę ustną. W prosty sposób można je podzielić wg klasyfikacji przyczepu wędzidełek wargi górnej zaproponowanej przez Placka. W podziale tym wyróżniamy 4 typy, są to:

1. Przyczep śluzówkowy- wędzidełko wargi górnej nie przekracza granicy śluzówkowo-dziąsłowej,

2. Przyczep dziąsłowy- wędzidełko znajduje się w obszarze dziąsła związanego in. właściwego.

3. Przyczep brodawkowy- dochodzi do brodawki międzyzębowej siekaczy górnych 
                                             przyśrodkowych

4. Przyczep penetrujący brodawkę- przenika przez brodawkę między górnymi siekaczami   
                                                             przyśrodkowymi i sięga aż w okolicę szwu podniebiennego
    

   Zespół objawów związanych z nieprawidłowym przyczepem wędzidełka to tzw. pull syndrome. Badanie przeprowadza się obserwując brodawkę międzyzębową w okolicy wędzidełka, przy jednoczesnym pociąganiu wargi górnej. Podczas podciągani, takiego wędzidełka może dochodzić do: anemizacji brodawki, pociągania- brodawka porusza się wraz z pociąganą wargą, w skrajnych przypadkach obserwujemy odrywania dziąsła brzeżnego- dochodzi do tymczasowej utraty kontaktu brodawki z powierzchnią zęba. Objawy te mogą prowadzić do urazowego uszkodzenia przyzębia dziąsła brzeżnego a w konsekwencji np. do jego recesji. Predysponującymi do wystąpienia wyżej wymienionych symptomów są przyczepy klasy 3 i 4.

Choroba przyzębia

   Choroby przyzębia są poważnym problemem współczesnego społeczeństwa. 10-30% wykonywanych ekstrakcji to zabiegi wykonywane z  powodu zapaleń przyzębia. Głównym czynnikiem powstawania przewlekłego zapalenia przyzębia jest zaburzenie równowagi między odpornością gospodarza a florą bakteryjną. Najbardziej wirulentnymi bakteriami bytującymi w kieszonkach dziąsłowych są bakterie kompleksu czerwonego wg Sacransky'ego. Są to gram ujemne bakterie: Porphyromonas gingivalis, Tannerella forsythia, Treponema denticola.

Skala ruchomości zębów wg Halla

Skala ta opiera się na badaniu statycznym za pomocą rękojeści lusterka lub palcem własnej ręki ruchomości zęba. Hall wyróżnił następujące klasy:

0 stopień ruchomości - minimalna ruchomość w kierunku wargowo językowym
1 stopień ruchomości - ruchomość w kierunku wargowo-językowym do 1 mm 
2 stopień ruchomości - ruchomość w kierunku wargowo-językowym od 1 do 2 mm
3 stopień ruchomości - ząb rusza się nie tylko w kierunku wargowo- językowym ale także w wymiarze pionowym przez co zaburza prawidłowe                                         zwarcie

Klasyfikacja pionowa ubytku tkanek furkacji

Klasyfikacja Tarnowa i Fletchera pionowych ubytków kostnych w miejscu furkacji obejmuje trzy klasy:

A - ubytki do 3 mm
B - ubytki 4-6 mm
C- ubytki powyżej 6 mm

Klasyfikacja Hampa

Klasyfikacja Hampa oparta jest na pomiarach poziomych ubytku tkanki kostnej w miejscu tzw. furkacji zęba ( przestrzeń między korzeniami). Wyróżnia ona 3 stopnie tegoż ubytku;

F1 - stopień pierwszy- ubytek furkacji do 3mm w kierunku poziomym

F2 - stopień drugi- zaliczymy tu ubytki poziome przestrzeni międzykorzeniowej powyżej 3mm ale nie penetrujące na wylot

F3 - stopień trzeci- ubytki przechodzące przez całą szerokość furkacji od strony przedsionkowej aż do językowej

Krótka anatomia przyzębia

   Periodontologia jako specjalność stomatologiczne z roku na rok zyskuje na popularności. Przyczynia się do tego niewątpliwie rozwój nowych technologi oraz wzrost wiedzy na temat chorób przyzębia, również świadomość pacjentów jest coraz większa przez co z chęcią zasięgają porad specjalisty periodontologa.

   Periodontologia jest obszernym działem nauki obracającym się wokół przyzębia. Niewątpliwie na początku swojej ,,periodontologicznej przygody" najlepiej zaznajomić się z pojęciem przyzębia, jego składowymi i funkcjami, które pełni. Tak więc, przyzębie jak sama nazwa wskazuje, to zespół tkanek otaczających ząb.